เบื่อกันรึยัง...

 

เอาน่ะ...อย่าเพิ่งเบื่อละกาน...เพราะคราวนี้มีเรื่องตื่นเต้นมาเล่า

 

วันก่อน คุยกะแม่ว่าอยากลองขับรถในกรุงเทพดูซักครั้งจังเลยล่ะ...แม่ก็แปลกเกินคาด..ให้เอาง่ายๆ...ลูกละเป็นงง สรุปว่าอาทิตย์ที่ผ่านมาก็ไปโคราช แล้วก็ขับรถแม่กลับมากรุงเทพฯ อืม...ตอนแรกก็กลัวอยู่ว่า แม่จะใช้รถอะไรไปทำงานล่ะ..บ้านก็อยู่ตั้งลึก...แต่แม่ก็บอกว่า ไม่เป็นไร สบายมาก อืมๆ...ก็ได้แม่ (ท่าทางจะอยากให้ลูกลองเอารถมาใช้จิงๆ) อืม

 

ว่าแล้ว ก็ถึงวันออกเดินทาง หลังจากที่ร่ำลากันเรียบร้อย และหลังจากที่แม่พร่ำบอกว่า ให้ขับช้าๆ ค่อยๆไป อีกหลายสิบรอบ (โหย..รู้แล้วค่าคุณแม่...หนูก็กลัวเป็นนะค๊า เพิ่งขับเป็นใครเค้าจะกล้าสวีดสวาดกันล่า) เราก็ออกเดินทางกันประมาณ บ่ายหนึ่งก่าๆ อืมๆ ออกรถได้ (ไบท์+โฟร์ท) ก่อนหน้านั้น ไอ่เจ้าคุณน้องก็บอกว่าเราขับน่ากลัว เราก็งงอ่ะ..เพราะขับก็ช้านะ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าน่ากลัวตรงไหน แต่ อืม..น่ากลัวก็น่ากลัว เค้าจะระวังละกัน เราออกมาช้าๆ ขับมาเรื่อยๆ ประมาณ 80-90 (เอง) แล้วก็แวะที่ปากช่องด้วยสวัสดิภาพ (โคราช-กรุงเทพคับ)

 

คุยกะคุณย่าไปมาอยู่พักนึก (แกไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ เพิ่งออกมาจาก รพ. ดูอาการดีขึ้น เดินเหินได้ แต่สภาพก็ยังไม่เต็มร้อยอ่ะ) แล้วก็เดินทางต่อ...ปากช่องอากาศค่อนข้างดีนะ..เราไปถึงกันบ่ายสองกว่า อากาศไม่ร้อนมาก แต่ก็ไม่เย็นนะ ซึ่งปกติ มันควรจะหนาวแล้วด้วยซ้ำ

 

ที่ต่อไปที่เราแวะ ก็คือ ฟาร์มโชคชัย ความฝันของชั้นเลยเชียว (ลอกคำไอ่แอมมา) ที่จะได้ขับรถแล้วก็มาแวะที่นี่ เพราะถ้าไม่มีรถขับมาเองก็จะมาลำบากมาก ที่สำคัญก็คือ ไอติมที่นี่อร่อยสุดตรีน นั้นแหละจุดประสงค์หลักล่ะ เราแวะทานไอติมกัน คนละถ้วย แล้วก็ซื้อฝากแพร อ่อซื้อนมด้วยนะ นมสดที่นี่เรียกว่าสดมากๆ ใครที่กินนมบ่อยๆ ก็อาจจะท้องเสียได้ เพราะนี่คือนมโคแท้ๆ ไม่ผสมนมผง หึหึ อ่อ ที่สำคัญ เค้าเอาวัวมาตั้งให้ดูในห้องกระจก แล้วก็รีดให้ดูกันเห็นๆไปเลย (สงสารวัวอ่ะ...ต้องอยู่ในห้องกระจกมีคนเกาะกระจกดูอยู่มากมาย...โซพัวร์) อืม...มิล์ค---คือชื่อไอติม กินแล้วมันก็ อืมมมม จิงๆซะด้วย ทั้งนม ทั้งไอติมเลย ใครผ่านมาทางนี้ก็แวะกันได้ นอกจากขนมอร่อยแล้ว เค้ายังมีกิจกรรมทัวร์ฟาร์ม ฯลฯ ด้วยนะ อืม

 

อ่ะ...ต่อดีก่า...เราก็ไปต่อ...แต่ไม่นานนักหรอก...แวะอีกละ เพราะเจ้าคุณน้องเค้าจะซื้อกะหรี่พัฟ ฝากเพื่อน อะได้...จัดห้าย อ่ะแวะ...คราวนี้ เรื่องแรกมาละ เราก็เข้าจอดในที่จอดปกติแหละ แต่มันเป็นเนินอ่ะ จอดแล้วก็ไหลดิ่...แต่เอ...กรูดึงเบรคมือแล้วไม่ใช่หรออออ...ทำไมมันไหลอ๊า...งง อ่ะ...ดึงใหม่ๆเอาให้มันหลุดคามือมาแมร่งเลย...อืม...โอเค...อยู่ละ (แต่มันไม่หลุดนา อย่าตกใจ) แต่คุณน้องชั้น ตกใจไปเรียบร้อยแล้ว คะแนนความไว้ใจหล่นไปจาก 50 เหลือซัก 20 เห็นจะได้ (เดิมที่ก็ไม่ได้ไว้ใจกรูอยู่แล้วซะด้วย) เอาน่า...ชิวๆหน่อยไอ่น้อง อย่าตกใจ ของอย่างงี้มันเกิดขึ้นได้....

 

ซื้อของเสร็จเราก็ไปกันต่อ (รู้สึกจะแวะบ่อยเป็นพิเศษ) จริงๆแล้วเราก็แวะกันอีกที่สองที รึไงเนียะ แต่ตัดไปตอนเข้าแถบกรุงเทพกันเลยดีก่า ขั้นต่อไปก็ต้องไปส่งคุณน้องที่ ม. ค่ะ อ่ะ...โอเค รู้ๆ ว่าม.มันอยู่ตรงไหน...แต่ว่า...ไม่เคยขับรถเข้าไปเองนิ่...เราก็ถามมันว่า มันมีสะพานข้ามใช่มะ ตรงแยกอ่ะ ชั้นต้องชิดซ้ายใช่ปะ อะ...มันบอกว่าไม่มี ไม่รู้...ซะงั้นน่ะ...โอเค กลับรถก็ได้ เราก็ถามมันอีกว่า...ข้างหน้ามีสะพานกลับรถใช่ปะ มันก็บอกว่า ไม่มี ??? เออ...สรุปว่ามันมีแค่ที่กลับรถที่ต้องชิดขวาใช่ปะ อืมๆ ชิดขวาๆ ขับไปๆ เอ...ทำไมมันมีป้ายเขียนว่า ม.ธรรมศาสตร์ ชิดซ้ายขี้นสะพานกลับรถฟะ...หันไปมองหน้ามันทีนึง แล้วก็อืมมมม...กรูจะเข้าทันมั๊ยเนียะ รถก็แมร่งเยอะโคตร ว่าแล้วด้วยความที่กรูรนอ่ะ...กรูก็แอบปาดหน้ารถตู้ไปคันนึง เค้าบีบแตร ตบไฟใส่กรูซะป๊าดใหญ่ หัวใจกรูหล่นไปตาตุ่มแหนะ...กลับมาๆลูก (รถไม่ดับก็ดีเท่าไหร่แล้ว) ไปต่อเห๊ออออ~ หลังจากนั้นก็ขับด้วยอาการตุ๊มๆต่อมๆไปพักนึง...เรียกสติกลับมาได้ ก็ถึงทางเลี้ยวละ โอเค..ส่งมันได้...มันถึงทีละ...ทีนี้ตากรูมั่งละ

 

อ่ะ...ต่อไปต้องขับไปบ้านแพร เอาไอติมไปให้ อันนี้ไม่ยากๆ ตอนแรกว่าจะไปทางธรรมดา แต่เห็นละว่า ติดละเกิ๊น สงสัยไอติมจะละลายก่อน ขึ้นทางด่วนดีก่า อ่ะ ขึ้นทางด่วน สบายมาก แค่ทางด่วนเองเนาะ ขับไปเรื่อยๆ ยังไม่มีด่านเก็บตังค์คับ อ่ะ เรื่อยต่อไป เย้ ขับเหมือนออกต่างจังหวัดอ่ะ รถไม่มาก เรื่อยๆ ....แต่...เอ...นั่นช่องเก็บตังค์ใช่ป่าวหว่า อ๊ะใช่จิงด้วย เท่าไหร่น้อ ไม่เคยขึ้นซะด้วย ว่าแล้วก็ขับไปต่อคิวจ่ายตังค์ แต่ตาดันเหลือบไปเห็นช่องข้างๆ แหม๊...ว่างน่าขับไปซะจริง เราก็เลย ออกจากแถวไปช่องนั้นซะเลย แต่ทว่า เฮ้ย ทำไมมีป้ายบอกว่า มากกว่า 6 ล้อ ชิดซ้ายฟะ อ่าว กรูกะลังชิดซ้ายอยู่ไม่ใช่หรอ รถกรูมีสี่ล้อเองง่ะ...กรูเข้าผิดใช่มั๊ยเนียะ ด้วยความตกใจ กรูก็ชะลอรถ เกือบจอดละ แต่...กรูเห็นเก๋งคันนึงมันตามกรูมา แล้วตบไฟใส่กรู แล้วก็แซงกรูไป??? อ่าวนี่สรุปว่าไปได้ใช่ปะน่ะ โอเค ไปได้ก็ไปเด่ ใครจะอยู่ให้โดนตบ(ไฟ) อีกฟะ จากนั้นก็ไม่มีไรละ เรื่อยๆ จนถึงทางลง เอ...กรูลงตรงนี้ดีมั๊ยน๊า อืม..ลงละกัน เค้าว่า ทางออกรัชดาภิเศก อืม ไปถูก แต่ว่าลงไปโผล่ตรงไหนไม่รู้นะ แต่แม่นทางอยู่แว้ว มั่นจายเฟ้ย บลาๆๆๆๆ อีกยืดยาวอ่ะ ตอนนี้ไม่มีไรมาก เอาเป็นว่าถึงบ้านแพรอย่างปลอดภัย แล้วไอติมก็ยังแข็งเป๊ก เพราะเค้าใส่น้ำแข็งแห้งไว้ให้ แอร์รถก็เย็นโคตร มันจะละลายได้ไงฟะ

 

เช้าวันนี้ ก็เป็นวันลองของของเรา ขับรถไปทำงานคับพี่น้อง ไปละน๊า...

ดอกแรก...กรูขึ้นสะพานผิด เสียเวลา ต้องกลับมาตั้งต้นใหม่ที่บ้านซะง๊าน

อืม...ถึงที่ทำงานอย่างปลอดภัย  พอเย็น...ก็กลับบ้านดิ่

เจอดอกสองทันที...ดันชวนพี่ที่ทำงานกลับด้วย บอกว่าเด๋วจะไปส่งท่าเรือทองหล่อ ไม่ไกลๆ ทางผ่าน อืม...ทางผ่านจิงๆ ถ้ากรูเจือกไม่เลื้ยวไปออกซอยที่กรูไม่รู้จักอ่ะ สรุปก็คือ ไปผิดทางซะงั้น แล้วยังเจอถนนที่กำลังซ่อมอยู่ มันซ่อมแมร่งทั้งสายอ่ะ เลี้ยวไม่พ้นท่อด้วย ครูดไปกะท้องรถอย่างเห็นได้ชัด...แง๊...แม่หนูขอโต๊ด เป็นทางออฟโรดกลางกรุงมากมายอ่ะ...ฮือ พี่เจี๊ยบ...หนูขอโต๊ด ที่พามาพจญวิบากกรรม ซะงั้น แทนที่จะใกล้ ก็กลายเป็นว่าไกลโคตร เลยต้องหาทางพาพี่ไปส่งให้กลับบ้านให้ได้ แต่ก็โชคดีที่ถนนสายที่คิดว่าจะติด ก็ไม่ติดอย่างที่คิด แล้วก็พาพี่เจี๊ยบมาส่งแยกลาดพร้าว (อือ..ขอโต๊ดอีกทีค๊าบ) พี่กลับได้ ไม่เป็นไรๆ T^T

 

อ๊ะ...ถึงแยกลาดพร้าว...ว่าแล้วก็ไปหาแนนดีกว่า ที่ทำงานมันอยู่แถวนี้ จะได้รับมันกลับซะเลย...

ดอกที่สาม...กรูเลยซอยที่จะไปที่ทำงานมั๊นนนน...อ๊า...กรูเซ็ง วันนี้มันอะไรนักฟะ เอ๊า ขอถอยหลังเหอะ...เลยมาติ๊ดเดียวเอง...ว่าแล้วก็ถอย....ถอย....ถอย...ปึ๊ง...ชนฟุตบาทคับ (ล้อมันเกย ไม่มากมาย แต่แสดงให้เห็นถึงความเปิ่นของกรู)อายพี่วินหน้าปากซอยมากเลยอ่ะ...ใจไม่ค่อยดี ขอมาแวะพักที่ออฟฟิสไอ่แนนละกัน เห้อ...หรือกรูจะยังไม่พร้อมขับรถในกรุงจิงๆด้วยฟะ...

 

เอวังดังประการฉะนี้...ตอนนี้อยู่ที่ทำงานแนน...ยังไม่ถึงบ้านนะ...จะเจออีกกี่ดอกก็ไม่รู้...อวยให้ด้วยละกันนะจ๊า   T^T