narawan's profilei'm a bytePhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    November 08

    ว่าจะไม่เขียนแล้วเชียว

    6 พฤศจิกายน 2549
    หากบ้านใครมีปฏิทินจีน ก็จะเห็นได้ว่าวันนี้เป็นวันซวย ไม่ควรปฏิบัติกิจการอันใด เพราะจะไม่เจริญ....แต่บังเอิญว่า...มัน...เป็น...วันเกิดของกรูเองแหละ...โทดนะที่ปีนี้ตรงกะวันซวย...555 (เคยมีปีที่ตรงกะวันลอยกระทงด้วย...ไม่น้อยใจหรอกเว้ย)
    รู้เป่า...วันเกิดปีนี้ได้ของขวัญดีๆมาอย่างนึงล่ะ...เป็นโทรศัพท์หนึ่งสาย...ที่บอกว่า..."โทรจากบริษัท โคคา โฮลดิ้งนะคะ พรุ่งนี้ขอนัดสัมภาษณ์ที่ตึกซีมิก....ฯลฯ" !!! เป็นของขวัญวันเกิดที่วิเศษสุดเลยจริงๆ โอกาสไง อิอิ อย่างน้อยก็มีความหวังว่าชีวิตจะดีขึ้นล่ะนะ...ไบท์ไปสัมภาษณ์มาแล้ว แต่ได้ไม่ได้ ยังไม่รู้ ยังไงก็อวยพรให้ด้วยนะทุกคน
    แปลกนะ วันเกิดก็แค่วันๆนึง ที่ไม่ได้แปลกไปกว่าทุกวันเลย ทำไมเราถึงต้องให้ความสำคัญ และรู้สึกว่าต้องการความพิเศษให้กับวันวันนี้ และก็แปลกอีกแหละ ที่เมื่อเราไม่ได้รับความพิเศษจากคนรอบข้างในวันๆนี้ของเรา เรากลับต้องรู้สึกแปลกๆ และจิตใจห่อเหี่ยว ทั้งๆที่ มันก็เป็นแค่วันๆหนึ่ง ที่ผ่านไปในชีวิตของเราและของคนอื่น....เท่านั้นเอง

    October 06

    ปัดฝุ่นซะหน่อยจิ่

    ขอบ่นเหอะนะ...
     
    บล๊อกฝุ่นเกาะนี่...ไม่มีใครสนใจ เลยขี้เกี่ยจอัพเอาดื้อๆ 55 จริงๆแล้วไม่มีเรื่องจะเมาท์มากก่า
     
    อันเนื่องมาจาก ข้าพเจ้าใช้ชีวิตไปวันๆ อย่างแรง เหอะๆ คนทำงานประจำ เป็นอย่างนี้กันทุกคนมั๊ยนะ
     
    คำถามนี้ไม่รู้จะมีใครตอบมั๊ยว่ะ...แต่ว่า...ที่เห็นๆคนมีความสุขกับงานประจำจิงๆ คงเป็นแจนเอกอิงค์ โทจีออก เท่าที่ฟังมา แจนดูมีความสุขมากๆ ทำงานจนดึกดื่นด้วยความเต็มใจ แล้วยังจะได้งานที่ตัวเองชอบซะอีก...(ฟังมานะ) เฮ้อ...ฟังแล้วอิจฉา...เหอะๆ
     
    เราเองก็ไม่ใช่ว่างานจะย่ำแย่...แต่มันเบื่อน่ะ...เจอหนังสือเรื่องมาก ทำเป็นชาติก็ไม่เสร็จเข้าไป...ทำเอาจะอ้วก(โทดเหอะ)ออกมาเป็นพระเครื่องแย้ว...ไม่ได้ลบหลู่นะจ๊ะ แต่เห็นทุกวันจนเอียนจะแย่ แล้วก็ปวดหัวมาก ดีนะ..ยังไม่ฝันเป็นพระเครื่องวิ่งไล่ หรือห้อยคอจนคอหักไปซะด้วย ถึงวันนั้นเมื่อไหร่คงเลิกคบกันไปเลบดีกว่า..หางานใหม่ซะดีมั๊ง...เออ...แล้วพี่เออีก็เก๊งเก่ง...ช่างล่อชั้นละเกิ๊น...เอาหนังสือเล่มใหม่มาจ่อคิว เป็นหนังสือทำอาหารที่รูปสวยมากๆ เห็นแล้วไอเดียกระฉูด..อยากทำชะมัด พี่แกก็บอกว่า...รีบทำหนังสือพระให้เสร็จ แล้วจะให้ทำหนังสืออาหาร ...เออ...รู้จุดอ่อนกรูซะง๊านนนนน...เหอะๆ (จริงๆ เบื่อหนังสือพระจนแทบจะลาออกแล้วนะ...เจอหนังสืออาหารจ่อคิวมางี้ เล่นเอาไม่กล้าออก....เฮ้อ...เงินเดือนก็ไม่พอใช้...ชีวิตกรู๊.......)
     
    เอาล่ะ...บ่นเสร็จแล้ว...โล่งชะมัด ไปละนะ...ไปปั่นงานต่อ...เผื่อจะมีอนาคตที่ดีกะเค้ามั่ง เหอะๆ
    July 21

    เอาเว้ย...รับปริญญา

    จารับปริญญาแย้ว

    เค้าเห่อน่าดูเหมือนกันนะ...ขอบอก...แต่จะเห่อยังไงก็คงไม่เท่าพระมารดาแน่ๆ รายนั้นเค้าตัดเสี้อเตรียมไว้ตั้งแต่เกรดตัวสุดท้ายยังไม่ออกด้วยซ้ำ 555 คิดแล้วก็ขำ...ตอนที่แม่อวดเสื้อต้วสวยให้ดู...เราก็บอกแย้ว...ว่าจะตัดก็บอกด้วย..จะได้ช่วยเลือกแบบ...เป็นงายล่ะ...ออกมาเป็นระบายย้วยรอบตัวเชียว...555 เอาเหอะแม่..ใส่อะไรก็สวยน่า...เนาะ
     
    เดือนก่อน ไปนอนบ้านแพร...นั่งแต่งหน้าเล่นกันใหญ่เลยล่ะ...ไอ่แพรแม่ง...แต่งหน้ากรูออกมาเป็นงิ้วเชียว...โดยเฉพาะคิ้ว...แดงโล่...555 ขำๆเว้ย...แต่กรูว่าจะไม่แต่งอ่ะ..รับปริญญาเอาจืดๆได้ปะ แหะๆ..กัวสิวขึ้นอ่ะ...
     
    วันก่อน ไปเอาชุดครุย นั่งเรื่อเมล์..คลองแสนแสบไป..จากทองหล่อไปลงผ่านฟ้า...แหม๊...สุดยอด...เร็วโคตร แต่ว่าต้องแลกกับกลิ่นน้ำเน่า และสิวจากการโดนน้ำคลองกระเด็นใส่หน้าด้วยนะ...(คุ้มมั๊ยฟะ) นั่งเรือไปกะยศ ยศบอกว่า กรูจะไม่นั่งเรืออย่างงี้อีกแล้ว (คิดเอาเองละกาน) แต่กรูว่า...ก้อ...เร็วดี
     
    พอได้ชุด ก็กลับบ้าน...แต่เป็นบ้านแพรอีกละ (กะจะเอาชุดครุยไปไว้บ้านแพร) พอถึงบ้านก็ลองเดะ...ด้วยความเห่อมิใช่น้อย ก็เอาชุดครุยมาลองกันสองคน..มีผู้ช่วยติชม...เป็นพ่อแม่พี่น้องลุงป้าน้าอาของไอ่แพร...ใส่แล้วก็งง...กับไอ่ฮูดส่วนประกอบของชุดนี่..ว่ามันจะใส่ยังไงดีฟะ...ไม่รู้จะเอาอะไรไปติดไว้ตรงไหนซะงั้น...555 บัณฑิตใหม่ชัดๆเลยกรู จากนั้นก็เดินไปมา...ขำตัวเองไปมา...แล้วก็มองหน้ากัน..เป็นเชิงว่า...ถอดเห๊อ...เขิลลล...555 (วันนั้นบ้านแพรมีชุดครุยแขวนอยู่ในตู้ 4 ชุด ของแพร ไบท์ แนน ตูน ไอ่แพรบอกว่าบ้านกรูไม่ใช่ร้านเช่าชุดครุยนะเว้ยเฮ้ย) ตอนแรกกะจะเอาชุดไว้บ้านแพรอะแหละ แต่ว่า พอเช้า...คิดไปคิดมา เอาหอบกลับบ้านดีก่า...เผื่อว่าจะเอาไปถ่ายรูปกับพี่ที่ทำงาน วะหุหุ (กลับบ้านตัวเอาก็เอามาใส่เดินไปมาอยู่คนเดียว...บ้าป๊ะเนียะ)
     
    อ่า...เล่ามั่วไปหมดเลย...แหะๆ...แต่ก็อยากเล่านา...มันเรียบเรียงไม่ค่อยถูก
     
    อะต่อๆ...เรื่องถ่ายรูปนะค๊าบ...ได้พี่ติตากล้องมือหนึ่งของเรามาช่วย...ตอนแรกพี่ติเกือบต้องถ่ายควบ ทั้งไบท์แพร แต่โชคดีที่น้องโอมาช่วยไว้ทัน ก็เลยสบายไป  อิอิ ขอเมาท์ แม่บอกว่า..ให้ถ่ายรูปเยอะๆเลยนะไบท์ (โทรมาย้ำทุกวัน) ถ่ายรูปเดี่ยวสวยๆ มาเยอะๆนะ แม่จะได้เลือกเอาไปขยาย(ติดฝาบ้านหรอแม่) ไปๆมาๆ..วันนึงแม่ก็เห่อหนัก...โทรมาบอกให้หอบชุดครุยไปถ่ายรูปที่โคราชด้วยนะ(ตอนแรกเราก็ว่าจะไปอยู่หรอกแต่ก็คิดๆดูแล้วว่าญาติก็มากันหมดจะหอบไปทำไม..แต่...)แม่บอกว่าจะได้เอาไปถ่ายกับย่าโมไง...ครึๆๆ กลั้นหัวเราะแทบไม่ทันแหนะ(เข้าใจนะจ๊ะแม่..แต่ฟังแม่พูดแล้วมันขำอ่ะ) ดังนั้น...งานนี้ก็ฝากความหวังไว้ที่พี่ตินะจ๊ะ...(กราบงามๆแทบอก..หุหุ)
     
    อีกเรื่องนึงที่อยากเล่ามากมาย...เคืองมากก๊ากด้วย...คือ...หนังสือเซเว่นทีน บอกว่าจะออก เซเว่นทีนเกรดูเอท เป็นฉบับพิเศษเนื่องในเทศกาลรับปริญญา กำหนดออกเดือนกรกฎา วันที่ 15 แพร กะไบท์ ก็ตั้งตารอ..(ขำมะ...เห่อน่าดูนะสองคนนี้) จนแล้วจนรอด..นี่ก็ปาเข้าไปยี่สิบก่าละ...มันก็ยังไม่ออกว่ะ...อย่างงี้ฟ้องได้เป่าฟะ...เคืองนาเว้ย...คราวหลัง.จะไม่ออกก็ไม่ต้องบอกได้ปะ...เจ็บจายยยย
     
    เรื่องเห่อๆ ของบัณฑิตใหม่ยังไม่จบเท่านี้หรอกนะ...แต่เล่าไม่ถูกละ...ไปทำงานดีก่า...เจอกันวันรับปริญญานะค๊าบ...ทุกท่าน
     
    ปล.ขอบคุณสำหรับฟอร์เวิร์ดเมล์ฉบับ ARTS 35 นะคับ ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร(คาดว่าจะเป็นกั๊ม)อ่านแล้วมีความสุขมากๆเลย
    June 03

    สุดยอดเมืองกรุง

    เมื่อวานเดินจากที่ทำงานกลับบ้านอีกแล้ว
     
    อันเนื่องมาจากเห็นรถบนถนนมันจอดกันหยั่งกะลานจอดรถศูนย์การค้า เล่นจอดกันซะนิ่งหยั่งง๊านนน...ใครจะไปอยากขึ้นรถกลับกันล่ะคร๊าบพี่น้องคร๊าบบบ...สดยอดจริงๆ...ตั้งแต่ทำงานที่นี่มา..ก็เลยรู้ซึ้งว่าถนนสายนี้รถติดมากกก....เพราะคนรวยมันเยอะ มีรถขับกันหมด...แต่เรามันคนจนๆ...จะนั่งรถเมล์ก็คงต้องนั่งแอสบานอยู่บนรถนั่นแหละไม่รู้ว่าเที่ยงคืนจะถึงมั๊ย ก็เลยเอาวะ..กรูเดินดีก่า...ปรากฏว่า...โอ้วพระเจ้าจอร์จ...มันยอดมาก...เรียกว่าไอ่รถที่อยู่บนถนนทั้งหลายนั่นคงอิจฉาเลยแหละ เบนซ์ก็เบนซ์เห๊อออ...จะกี่แรงม้ามาจากไหนก็สู้สองขาข้าพเจ้ามิได้...ฮ้าๆๆ..สะจายยยเราเดินมาจนถึงรถไฟใต้ดินที่หมายของเราแล้ว...ก็ยังเห็นรถมันยังไม่เขยือนอยู่ดีอ่ะ...สงสัยจะมีใครเอารถมาสตาฟแหง๋เยย...แหะๆ...เอาเป็นว่า...เมื่อวานรถติดมากคนบนถนนคงหงุดหงิดกันมากมาก....แต่ไบท์....สบายใจแล้วก็อารมณ์ดี เห็นรถติดแล้วก็ยิ้มมม เดินดูร้านค้า แวะกินหนม ชมนกชมไม้...แฮปปี้ที่สุดคับ
     
    บางที่เราก็ต้องหาความสุขจากอะไรพวกนี้แหละนะ...ง่ายๆ แล้วมันก็อยู่รอบตัวเรา...เปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาสไง...โอกาสที่จะหาความสุขใส่ตัว...เอาความทุกข์ให้มันละลายไปกับกลุ่มควัน(พิษ)บนท้องถนน แหะๆ...ตอนนี้ระดับความสุขอยู่ที่ 70 เปอร์เซนต์คับ
    May 30

    ดูหนัง...ดูหนัง...ดูหนัง

    อยากดูหนังจังเยย
     
    อยากดูเอ็กซเมนอ่า อยากดูดาวินชี่โคดด้วย แต่สงสัยต้องไปดูคนเดียว...เพราะไอ่คุณน้องที่รักก็ยุ่งกับการรับน้อง(ดีแล้วล่ะเพราะมันเป็นประสบการณ์ที่ดีมากจิงๆ) จะชวนคุณเพื่อนก็ไม่รู้จะชวนใคร ไอ่แพรก็ออกจากบ้านค่ำไม่ได้ วันเสาร์อาทิตย์ก็ไม่ได้..ไอ่แนนก็ไม่รุ้จิ่มันจะอยากไปมั๊ยหว่าหรือว่ามันจะดูแล้วหรือไงก็ไม่รู้ ไปดูคนเดียวก็ด้าย...เคยทำอะไรคนเดียวมาตั้งหลายอย่างนะ...เดินห้าง เดินสวน ซื้อของ กินข้าว  แต่ดูหนังนี่ไม่เคยทำคนเดียวอ่ะ...ต้องลองๆ...เหอะๆ
     
    เอ...แต่คิดไปคิดมา...ตังค์ก็ไม่ค่อยจะมีซะด้วย...เงินเดือนออกจะต้องใช้กินอยู่ไปให้มันพอ...แค่นั้นก็กระเสือกกระสนจะแย่แย้ว...จะมีตังค์ไปดูหนังมั๊ยฟะเนียะ ยิ่งมีอย่างอื่นที่อยากทำ...ยิ่งไม่ต้องฝันเลย...ยากอ่ะ...แต่ก็แปลกนะ...ยิ่งรู้ว่าทำไม่ได้ก็ยิ่งอยากทำ...ไม่มีตังค์ก็อยากได้นู่นนี่..อยากทำอะไรต่อมิอะไรมากขึ้น...ซะงั้น เหอะๆ...ซักวันละน่า...คงจะได้ทำ...เนอะ
     
    เอ้อ...
    April 09

    พระนามในสุพรรณบัตรของพ่ออยู่หัวของเราทั้ง ๙ พระองค์และชื่อเต็มกรุงเทพฯ พร้อมคำแปลครับผม

    รัชกาลที่ ๑
    พระบาทสมเด็จพระบรมราชาธิราชรามาธิบดี ศรีสินทรบรมมหาจักรพรรดิราชาธิบดินทร์ ธรณินทราธิราช รัตนากาศภาสกรวงศ์ องค์ปรมาธิเบศร ตรีภูวเนตรวรนารถนายก ดิลกรัตนราชชาติอาชาวศรัย สมุทัยดโรมนต์ สกลจักรวาฬาธิเบนทร์ สุริเยนทราธิบดินทร์ หริหรินทรา ธาดาธิบดี ศรีสุวิบูลยคุณอกนิษฐ ฤทธิราเมศวรมหันต์ บรมธรรมิกราชาธิราชเดโชไชย พรหมเทพาดิเทพนฤบดินทร์ ภูมินทรปรมาธิเบศร โลกเชฎวิสุทธิ์ รัตนมงกุฎประกาศ คตามหาพุทธางกูรบรมบพิตร พระพุทธเจ้าอยู่หัว

    รัชกาลที่ ๒
    พระบาทสมเด็จพระบรมราชาธิราชรามาธิบดี ศรีสินทรบรมมหาจักรพรรดิราชาธิบดินทร์ ธรณินทราธิราช รัตนากาศภาสกรวงศ์ องค์ปรมาธิเบศ ตรีภูวเนตรวรนายก ดิลกรัตนราชชาติอาชาวศรัย สมุทัยดโรมนต์ สากลจักรวาฬาธิเบนทร สุริเยนทราธิบดินทร์ หริหรินทรา ธาดาธิบดี ศรีวิบูลยคุณอกนิษฐ ฤทธิราเมศวรมหันต บรมธรรมิกราชาธิราชเดโชชัย พรหมเทพาดิเทพนฤบดินทร์ ภูมิทรปรมาธิเบศ โลกเชษฐวิสุทธิ รัตนมกุฎประกาศ คตามหาพุทธางกูรบรมบพิตร พระพุทธเจ้าอยู่หัว

    รัชกาลที่ ๓
    พระบาทสมเด็จพระปรมาธิวรเสรฐ มหาเจษฎาบดินทร์ สยามินทรวิโรดม บรมธรรมิกมหาราชาธิราช บรมนารถบพิตร พระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว

    รัชกาลที่ ๔
    พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหามงกุฏสุทธิ สมมุติเทพยพงศวงศาดิศรกษัตริย์ วรขัตติยราชนิกโรดม จาตุรันตบรมมหาจักรพรรดิราชสังกาศ อุภโตสุชาติสังสุทธิเคราะหณี จักรีบรมนาถ อดิศวราชรามวรังกูร สุจริตมูลสุสาธิตอุกฤษฐวิบูลย บุรพาดูลยกฤษฎาภินิหารสุภาธิการรังสฤษดิ ธัญญลักษณ วิจิตรโสภาคสรรพางค์ มหาชโนตมางคประนตบาทบงกชยุคคล ประสิทธิสรรพสุภผลอุดม บรมสุขุมาลยมหาบุรุษยรัตน ศึกษาพิพัฒนสรรพโกศล สุวิสุทธิวิมลศุภศีลสมาจารย์ เพ็ชรญาณประภาไพโรจน์ อเนกโกฎิสาธุ คุณวิบุลยสันดาน ทิพยเทพวตาร ไพศาลเกียรติคุณอดุลยพิเศษ สรรพเทเวศรานุรักษ์เอกอัครมหาบุรุษ สุตพุทธมหากระวี ตรีปิฎกาทิโกศล วิมลปรีชามหาอุดมบัณฑิต สุนทรวิจิตรปฏิภาณ บริบูรณ์คุณสาร สัสยามาทิโลกยดิลก มหาปริวารนายกอนันต์ มหันตวรฤทธิเดช สรรพพิเศษ สิรินธรมหาชนนิกรสโมสรสมมติ ประสิทธิวรยศมโหดมบรมราชสมบัติ นพปดลเศวตฉัตราดิฉัตร สิริรัตโนปลักษณมหาบรมราชาภิเศกาภิษิต สรรพทศทิศวิชิตวิไชย สกลมไหศวรินมหาสยามินทร มเหศวรมหินทร มหาราชาวโรดม บรมนารถชาติอาชาวศรัย พุทธาทิไตรรัตนสรณารักษ์ อุกฤษฐศักดิอัครนเรศราธิบดี เมตตากรุณาสีตลหฤทัย อโนปมัยบุญการสกลไพศาลมหารัษฎาธิเบนทร ปรเมนทรธรรมมิกมหาราชาธิราช บรมนารถบรมบพิตร พระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

    รัชกาลที่ ๕
    พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาจุฬาลงกรณ์ บดินทรเทพยมหามงกุฏ บุรุษรัตนราชรวิวงศ์ วรุฒมพงษ์บรพัตร วรขัติยราชนิกโรดม จาตุรันตบรมมหาจักรพรรดิราชสังกาศ อุภโตสุชาตสังสุทธเคราะหณี จักรีบรมนาถ อดิศวรราชรามวรังกูร สุภาธิการรังสฤษดิ์ ธัญลักษณวิจิตโสภาคยสรรพางค์ มหาชโนตมางคประนตบาทบงกชยุคล ประสิทธิสรรพศุภ ผลอุดมบรมสุขุมมาลย์ ทิพยเทพาวตารไพศาลเกียรติคุณอดุลยวิเศษ สรพรรพเทเวศรานุรักษ์ วิสิษฐศักดิ์สมญาพินิตประชานาถ เปรมกระมลขัติยราชประยูร มูลมุขราชดิลก มหาปริวารนายกอนันต์มหันตวรฤทธิเดช สรรวิเศษสิรินทร อเนกชนนิกรสโมสรสมมติ ประสิทธิ์วรยศ มโหดมบรมราชสมบัติ นพปดลเศวตฉัตราดิฉัตร สิริรัตโนปลักษณมหาบรมราชาภิเษกกาภิสิต สรรพทศทิศวิชิตไชย สกลมไหสวริยมหาสวามินทร์ มเหศวรมหินทรามหารามาธิราชวโรดม บรมนาถชาติ อาชาวศรัย พุทธาธิไตยรัตนสรณารักษ์ อดุลยศักดิ์อรรคนเรศราธิบดี เมตตากรุณาสีตลหฤทัย อโนปมัยบุญการสกลไพศาล มหารัษฎาธิบดินทร์ ปรมินทรธรรมิกหาราชาธิราช บรมนาถบพิตร พระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

    รัชกาลที่ ๖
    พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาวชิรวุธ เอกอรรคมหาบุรุษบรมนราธิราช พินิตประชานาถมหาสมมตวงศ์ อดิศัยพงศ์วิมลรัตน์วรขัตติราชนิกโรดม จาตุรันตบรมมหาจักรพรรดิราชสังกาศ อุภโตสุชาตสังสุทธเคราะหณีจักรีบรมนาถ จุฬาลงกรณราชวรางกูร บรมมกุฏนเรนทร์สูรสันตติวงศ์วิสิฐ สุสาธิตบุรพาธิการ อดุลยกฤษฎาภินิหาร อดิเรกบุญฤทธิ ธัญลักษณวิจิตรโสภาคยสรรพวงค์ มหาชโนตมางคประณตบาทบงกชยุคล ประสิทธิสรรพศุภผลอุดม บรมสุขุมาลย์ทิพยเทพาวตาร ไพศาลเกียรติคุณ อดุลยวิเศษสรรพเทเวศรานุรักษ์ บริมศักดิสมญาเทพวาราวดี ศรีมหาบุรุษสุดสมบัติ เสนางคนิกรรัตนอัศวโกศล ประพนธปรีชา มัทวสมาจาร บริบูรณคุณสารสยามาทินค รวรุตเมกราชดิลก มหาปริวารนายกอนันต์มหันตวรฤทธิเดช สรรพวิเศษศิรินธร บรมชนกาดิศรสมมต ประสิทธิวรยศมโหดมบรมราชสมบัติ นพปฎลเศวตฉัตราดิฉัตร สิริรัตโนปลักษณมหาบรมราชาภิเษฏาภิสิต สรรพทศทิศวิชิตไชย สกลมไหศวริยมหาสวามินทร์ มเหศวรมหินทรมหารามาธิราชวโรดม บรมนาถชาติอาชาวศรัยพุทธาธิไตรรัตนสรณารักษ์ อดุลยศักดิ์ อรรคนเรศราธิบดี เมตตากรุณา สีตลหฤทัย อโนมัยบุญการสกลไพศาล มหารัษฎาธิบดินทร์ ปรเมนทรธรรมิกมหาราชาธิราช บรมนาถบพิตร พระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว


    รัชกาลที่ ๗
    พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาประชาธิปก มหันตเดชนดิลกรามาธิบดี เทพยปรียามหาราชรวิวงศ์ อสัมภินพงศพีระกษัตรบุรุษรัตนราชนิกโรดม จาตุรันตบรมมหาจักรพรรดิราชสังกาศ อุภโตสุชาตสังสุทธเคราะหณี จักรีบรมนาถจุฬาลงกรณราชวรางกูร มหมกุฏวงศวีรสูรชิษฐ ราชธรรมทศพิธ อุต์กฤษฎานิบุณย์อดุลยฤษฎาภินิหาร บูรพาธิการสุสาธิต ธันยลักษณ์วิจิตรเสาวภาคยสรรพางค์ มหาชโนตมางคมานท สนธิมตสมันตสมาคม บรมราชสมภาร ทิพยเทพวตารไพศาลเกียรติคุณ อดุลยศักดิเดช สรรพเทเวศปริยานุรักษ์ มงคลลคนเนมาหวัยสุโขทัยธรรมราชา อภิเนาวศิลปศึกษาเดชาวุธ วิชัยยุทธศาสตร์โกศล วิมลนรรยพินิต สุจริตสมาจาร ภัทรภิชญาณประดิภานสุนทร ประวรศาสโนปสุดมภก มูลมุขมาตยวรนายกมหาเสนานี สราชนาวีพยูหโยธโพยมจร บรมเชษฏโสทรสมมต เอกราชยยศสธิคมบรมราชสมบัติ นพปฏลเศวตฉัตราดิฉัตร ศรีรัตโนปลักษณมหาบรมราชาภิเษกาภิศิกต์ สรรพทศทิศวิชิตเดโชไชย สกลมไหศวรยมหาสยามินทร มเหศวรมหินทรมหารามาธิราชวโรดม บรมนาถชาติอาชาวศรัย พุทธาธิไตรรัตนวิศิษฎศักดิ์อัครนเรศวราธิบดี เมตตากรุณาศีตลหฤทัย อโนปไมยบุณยการ สกลไพศาลมหารัษฎราธิบดินทร์ ปรมินทรธรรมิกมหาราชาธิราช บรมนาถบพิตร พระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว หรือ พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว

    รัชกาลที่ ๘
    พระบาทสมเด็จพระปรเมนมหา อานันทมหิดลสกลไพศาลมหารัษฎาธิบดี พระอัฐมรามาธิบดินทร สยามินทราธิราช บรมนาถบพิตร

    (ต่อมาเมื่อวันที่ ๘ มิถุนายน พ.ศ.๒๕๓๙ ทรงได้รับการสถาปนาพระบรมอัฐิ เฉลิมพระนามเป็น พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดลอดุลยเดช วิมลรามาธิบดี จุฬาลงกรณราชปรียวรนัดดา มหิตลานเรศวรางกูร ไอศูรยสันตติวงศวิสุทธ์ วรุตมขัตติยศักตอรรคอุดม จักรีบรมราชวงศนิวิฐ ทศพิธราชธรรมอุกฤษฎนิบุณ อดุลยกฤษฎาภินิหารรังสฤษฎ์ สุสาธิตบูรพาธิการ ไพศาลเกียรติคุณอดุลยพิเศษ สรรพเทเวศรานุรักษ์ ธัญอรรคลักษณวิจิตรโสภาคยสรรพางค์ มหาชโนตมงคประณตบาทบงกชยุคล อเนกนิกรชนสโมสรสมมต ประสิทธิวรยศมโหดมบรมราชสมบัติ นพปฎลเศวตฉัตราดิฉัตร สรรพรัฐทศทิศวิชิตไชย สกลมไหศวริยมหาสวามินทร มเหศวรมหินทรมหารามาธิราชวโรดม บรมนาถชาติอาชาวไศรย พุทธาทิไตรรัตนสรณารักษ์ วิศิษฎศักตอัครนเรศรามาธิบดี พระอัฐมรามาธบดินทร สยามินทราธิราชบรมนาถบพิตร

    รัชกาลที่ ๙
    พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มหิตลาธิเบศรรามาธิบดี จักรีนฤบดินทร สยามินทราธิราช บรมนาถบพิตร

    "กรุงเทพมหานคร บวรรัตนโกสินทร์ มหินทรายุธยา มหาดิลกภพ นพรัตนราชธานีบุรีรมย์ อุดมราชนิเวศน์มหาสถาน อมรพิมานอวตารสถิต สักกทัตติยวิษณุกรรมประสิทธิ์" ความหมายว่า พระนครอันกว้างใหญ่ดุจเทพนคร เป็นที่ที่สถิตของพระแก้วมรกต เป็นมหานครที่ไม่มีใครรบชนะได้ มีความงามอันมั่งคงและเจริญยิ่ง เป็นเมืองหลวงที่บริบูรณ์ด้วยแก้วเก้าประการ น่ารื่นรมย์ยิ่ง มีพระราชนิเวศน์ใหญ่โตมากมาย เป็นวิมานเทพที่ประทับของพระราชาผู้อวตารลงมา ซึ่งท้าวสักกเทวราช (พระอินทร์) พระราชทานให้พระวิษณุกรรมลงมาเนรมิตไว้

    ลงในกินเนสบุ๊คว่าเป็นชื่อเมืองที่ยาวที่สุดในโลกครับ

    โดย : ระ
    อีเมล์ : lop_guy@hotmail.com
    วันที่ : 2006-04-07 10:11:33

    ขอก๊อบมาจากเวบเอ็มไทยค๊าบบบ...

    มนุษย์เงินเดือนคนใหม่กำเนิดขึ้นแล้ว

     

    ไอ่คุณน้องที่แสนดีมันบอกว่า เจ้..ไม่ยอมอัพบล็อก ไอ่เราก็คิดในใจ ใจให้อัพทำม๊ายยย ก็ไม่มีใครอ่านนี่หว๋า เหอะๆ แต่คราวนี้สงสัยต้องอัพซะหน่อย ไม่งั้นโดนมันด่าด้วยสายตาอีกแน่เยย

     

    เหอะๆ ตอนนี้ไบท์แปลงร่างแล้วนะจ๊ะทุกคน แปลงร่างเป็นมนุษย์เงินเดือนเต็มตัว ต้องไปต่อแถวตู้เอทีเอ็มตอนสิ้นเดือน ต้องตื่นแต่เช้าไปเบียดกับคนบนรถไฟฟ้า รถไฟใต้ดิน แอนด์ รถเมล์ (แม่เจ้า...ขอบอกว่าต้องขึ้นทั้งสามอย่างนั่นน่ะกว่าจะถึงที่ทำงาน) ที่ทำงานไบท์ อยู่ที่สุขุมวิท 36 ตรง สถานีรถไฟฟ้าทองหล่อ แล้วก็ต้องต่อมอไซค์เข้าไปอีก จะให้บอกจริงๆหรอว่าไปทำงานยังไง เอาเป็นว่าขนส่งมวลชนแทบทุกประเภทที่มันมีให้ใช้ในกรุงเทพ ไบท์ก็ใช้หมดในเที่ยวเดียวนั่นแหละ เรื่องการเดินทาง เป็นปัญหาใหญ่สุดๆจริงๆ ขอบอกน้องๆ (ที่หลุดเข้ามาอ่านบล็อกเค้า)ว่า หาทีทำงานใกล้บ้านเข้าไว้ สบายยยยย...ที่สุด

     

    ไบท์ได้งานเป็นกราฟฟิกดีไซน์นะ แต่เรียนจบอักษรค่ะ มิหนำซ้ำ ยังเรียนเอกสังคีตด้วยค่ะ เหอะๆ ตอนไปสัมภาษณ์งาน ก็บอกเค้าอย่างงี้แหละ แต่เค้าก็รับเนอะ หึหึ เอาเป็นว่าทำได้ก็แล้วกานนน ถึงจะไม่ได้จบมาด้านนี้ก็เหอะ แต่ใจรักนะเว้ยยยย

     

    บริษัทที่โชคดีสุดๆ(??)แห่งนี้ก็คือ บริษัทอักษรโสภณ พูดชื่อแล้วใครจะรู้จักน้อ เรายังไม่รู็จักเลย...แต่ถ้าพูดถึง...สกุลไทย...หญิงไทย...นิตยสารที่เก่าแก่..มาก ต้องมีสักคนร้องอ๋อขึ้นมาบ้างหล่ะ เหอะ แต่ขอบอกว่า อ๋อน่ะรู้จักนะจ๊ะ แต่ว่าไม่เคยอ่านหรอก ไบท์ก็บอกเค้าว่าเราไม่เคยอ่านหนังสือเค้าซักกะเล่ม บอกไปตามตรงแป๊ะๆ เออ..เค้าก็รับเว้ย แล้วพี่เค้ายังบอกว่าเราตรงดี ไม่โกหกพี่ เพราะพี่เค้ารู้ว่าเด็กรุ่นเราๆ ไม่อ่านหรอก แง๊ว...ดีไปซะอีกแน่ะ แต่.... ไบท์ไม่ได้เข้าไปทำหนังสือสองเล่มนี้นะจ๊ะ ไบท์ทำฝ่าย Print On Demand จ้า อ๊ะอ๊าาาาา งงล่ะสิว่ามันคืออะหยั๋ง อธิบายง่ายๆก็ครือ...เค้าให้พิมพ์อะไรก็พิมพ์...แง๊ว..ตรงไปปะ ลูกค้าอาจจะมีไฟล์งานมาให้ แล้วมาให้เราพิมพ์ ซึ่งเราจะพิมพ์เป็นระบบดิจิตอลพรินท์ สั่งออกทางเครื่องพิมพ์ได้เลย ไม่ต้องแยกสีไม่ได้พิมพ์ออฟเซต...เหอะถ้าอยากรู้ว่าไอ่ที่พูดมาน่ะคืออะไร ลองถามอาจารย์ภาคบรรณดูนะจ๊ะ..หึหึ(ไบท์ได้งานนี้สงสัยจะเพราะวิชาที่ลงเรียนเป็นตัวเลือกเสรีจากภาคบรรณ นี่ละม๊างงงง...printing and publishing bussiness) งานส่วนมากก็แปลงไฟล์งานลูกค้า ออกแบบบ้างนิโหน่ยส่วนใหญ่มาตามสั่ง พวกวารสารองค์กร การ์ด ไรงี้ งงมะ..งานไบท์ ...ถ้างงก็ข้ามไปโลดเด้อ...

     

    งานที่นี่ก็โอนา..สังคมก็โอ...เฮ้อ...แต่เสียอย่างเดียว(ทำไมต้องมีแต่ด้วยฟะ) เงินไม่ดีอ่ะ บวกลบคูณหารกันแล้ว ไม่พอใช้ง่ะ อย่างนี้ก็ต้องถือว่าหาประสบการณ์ไปก่อน ถ้าเค้าไม่ขึ้นเงินให้เราอยู่ได้มั่ง..สงสัยคงไม่รอดนะ ตอนนี้ก็เกาะแม่ครึ่งนึง เกาะแฟนครึ่งนึงไปก่อนละกานนน...ไม่ชินแห๊ะ..เคยแต่เกาะพ่อเกาะแม่อย่างละค่อน เหอะๆ

     

    ตอนนี้โปรแกรมใช้ตังค์มาและ...ตั้งมากมาย ซ่อมบ้านนี่เรื่องใหญ่มากเลยล่ะ แต่ก็ต้องทำ ทั้งระบบน้ำ ตอนนี้ท่อตัน..ฮือๆๆ ขนของทิ้ง...จัดบ้านใหม่ วู้ยเยอะเลยล่ะ แต่มันแปรผกผันกับรายได้ตลอดเวลาไม่รู้ทำไมสิน่ะ...เฮ้อ เอวเว้ย เอาเป็นว่า...งานกะลังเวิร์ค...แบบโฆษณาเวิร์คมอร์อะไรอย่างงั้น มันก็มีเรื่องดี เรื่องไม่เข้าท่าปนๆกันอยู่ แต่โดยองค์รวมแล้วโอนะเว้ย ตามหลักองค์ประกอบศิลป์แล้ว...เราจะถือว่ามัน....ลงตัวคับ

     

    February 16

    ทีสิดของช้านนนน

    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2549 (ขึ้นเขียง)
     
    คืนก่อนหน้านั้นนอนไป 3 ชั่วโมง (นอน6โมง) ไปซื้อดอกไม้กับตูน แพร อาจารย์แพร่ แล้วกลับมาจัดตอนเที่ยงคืน เพราะตอนกลางวันตูนแพรต้องไปธุระที่ กท.อยู่ช่วยจัดไม่ได้เลยต้องทำกลางคืน เราน่ะ 3ชั่วโมง แต่แพรตูนไม่ได้นอนเลย สุดยอดว่ะ
     
    ตื่นมาก็ไปภาค ไปตัดวีดีโอต่อ แล้วก็เอาผ้าสไบ(ที่น้องๆไม่อยากใส่ คิดแล้วช้ำใจยิ่งนัก) ซื้อกล่อง(แต่งเวที) ทำใบประเมิน(เกือบลืม) แล้วก็ซ้อมเดี่ยวไปหนึ่งรอบ(โอ้ว...สุดยอด จังหวะปึ๊ก ไม่ผิดซักกะติ๊ด) วันนี้ทำไมมันดูวุ่นๆฟะ กะว่าไม่ลืมอะไรแล้วนะ ก็จะต้องลืมซักอย่างสองอย่างสิน่ะ ลืมซีหรอกใบประเมินซะงั้น(ทั้งที่ทำไว้แล้ว)
     
    บ่าย 4 ขึ้นไปจัดสถานที่ (กะว่าจะไปตั้งกะบ่าย 3 แต่อะไรๆก็ยังไม่เสร็จไปหมด...แปลกนะ วันก่อนหน้านี้ก็ว่าไม่ลืมอะไรแน่ๆแล้วเชียว) ขึ้นไปก็ยังงงงง ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนก่อน อะๆๆๆ เอากล่องมาทำท่าน้ำก่อนละกัน เฮ้ย...ไหนลองวางเครื่องดิ๊ ไม่งั้นจะรุ้ได้ไงว่าจะจัดตรงไหน...อะวางเครื่องๆ เฮ้ย...เดี๋ยวเอาผ้าลงก่อนดิจะทำน้ำ...อะเอาเครื่องออก...เอ้ยขนดอกไม้มาไว้ตรงนี้นะ ไม่เอาๆ เอาอันนี้ไปไว้ข้างบน...จะให้จัดไฟไว้ตรงไหน..ตรงไหนก็ได้ลูก...พี่งง..555 แต่ในที่สุดสถานที่ก็ออกมาเลิศเลอเพอเฟกต์ด้วยน้ำแรงของน้องๆในเอก แล้วก็นู๋โอ (แล้วไบท์ก็มานั่งกลุ้มในใจว่า...สถานที่ดี ไฟดี เสียงดี แต่งตัวดี แต่เล่นไม่ดีคงซวยแน่เลยกรู)
     
    18.30 งานเริ่ม แต่คนยังไม่เยอะเลย เอาๆๆเริ่มก็เริ่ม ภูมิใจมากกับวีดีโอที่ตัดต่อไว้ ถึงแม้ว่าจะเกิดข้อผิดพลาดขึ้นบ้างทางเทคนิค แต่ก็โอนะ ไม่ใช่ก็ใกล้เคียงกับที่คิดไว้ล่ะน่ะ น้องๆก็เล่นดีมากเลย ดีอย่างที่ซ้อมไว้เผลอๆดีกว่าด้วยมั๊ง ดีใจจัง เหอะๆแต่พิธีกรนี่ไม่ไหวแล้วนะ สั่นมากมาย พูดไม่ตรงสคริปอีกตะหาก พูดถูกพูดผิดวกไปวนมา เฮ้อ..แต่ก็ผ่านมาได้เน้อ
     
    เอาล่ะมาถึงตอนสำคัญ เดี่ยว ค่ะ เดี่ยวของข้าพเจ้าเองเจ้าค่ะ กะว่ามั่นใจเต็มที่ ถ้าเดี่ยวดีจะต้องภาคภูมิใจไปจนวันตายเลยทีเดียว ตอนเริ่มก็เก๋กู้ดค่ะ เล่นได้ไม่มีผิดเพี้ยนจั๊กกะนิ๊ดดด แต่พอท่อนสองก็เริ่มกะท่อนกะเท่น เล่นเที่ยวกลับไป3รอบแล้วทั้งที่ต้องเล่นรอบเดียวแล้วก็ไปต่อไม่ได้ จะเล่นอีกรอบก็เกรงใจคนดู เลยบอกว่าเล่นผิด แล้วก็เล่นท่อนสองใหม่..........................................เศร้า..........................................เศร้ามากมาย โหย...จะบ้าตาย ชั้นอยากจะวิ่งหนีไปซะเดี๋ยวนี้มันเลย...ฮือๆๆๆๆๆๆ รู้มั๊ยว่าซ้อมเพลงนี้มาทั้งอาทิตย์........ไม่ผิดเลย..........แต่ทำไมมันจะต้องผิดวันนี้ด้วย ไม่เข้าใจ......ถ้าชั้นเป็นอาจารย์คงเอาหัวมุดปี๊ปไปแล้วอ่ะ............เหอะๆขำๆเนอะ............ยังไงก็ทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะมันผ่านไปแล้ว...........สรุปเอาโดยรวมก็ดีล่ะนะ เหอะๆ
     
    ในที่สุดก็ผ่านไปได้ด้วยดี(???)
    ทีสิดของไบท์ถ้าไม่นับเดี่ยวล่มแล้วก็ โอ้วพระเจ้าจ๊อดมันยอดมาก
     
    ขอบคุณน้องๆทุกคนที่ช่วยทำให้งานนี้สำเร็จไปได้
    น้องเอกทุกคน .....พี่รักพวกหนูจัง.....
    น้องโอช่วยจัดไฟให้พี่เต็มความสามารถเลย ถึงแม้ว่าหนูจะยุ่งๆก็ตาม...มีคนชมเยอะเลยนะ
    ตูน...ขอบคุณเรื่องดอกไม้นะ...เค้าไม่รู้หรอกว่าต้องใช้ดอกไม้อะไรจัดยังไง...เอ็งเก่งมากที่จัดดอกไม้พวกนั้นคนเดียวเลย
    แพร...อย่าคิดว่าแกไม่ได้ช่วยไรนะ...แกช่วยเป็นสติให้เค้าได้ตั้งเยอะ...
    อาจารย์แพร่...อาจารย์คะ หนูไม่นึกว่าอาจารย์จะน่ารักขนาดนี้นะเนี่ยะ ถึงแม้ว่าพวกไอ่แพรมันจะนินทาอาจารย์ให้ฟังบ่อยๆ หนูก็จะไม่เชื่อทั้งหมดเหมือนแต่ก่อนแล้วล่ะค่ะ(???) ขอบคุณที่พาไปซื้อดอกไม้ถึงแม้จะค่ำมืดดึกดื่น(แถมช่วยเป็นกรรมกรแบกหามให้ด้วย)
     
    ขอบคุณอาจารย์โกวิท ที่อุตสาห์หามุมมืดๆ นั่งหลบไม่ให้เราเห็นตอนแสดง(แต่เห็นตอนเดี่ยวจบแล้ว..ว่านั่งอยู่ตั้งแต่เริ่มแสดง) แล้วยังชวนอาจารย์พงษ์ศิลป์ไปนั่งด้วยซะอีกแน่ะ
    ขอบคุณอาจารย์พงษ์ศิลป์ ที่มาดูไบท์แสดง เพลงเดี่ยวล่มๆของไบท์คงไม่ทำให้อาจารย์สะเทือนใจมากนักนะคะ ไบท์ขอโทษที่มันล่ม...ไบท์ตั้งใจเต็มที่แล้วนะคะอาจารย์
     
    ขอบคุณทุกคนที่มาดูด้วยนะคะ ไม่ว่าคุณจะรู้ว่ามีการแสดงนี้มาได้อย่างไรก็ตาม(ประชาสัมพันธ์ไปก่อนหน้านั้นวันเดียวเอง)
     
    ไบท์อยากให้ป่าป๊าได้มาดูจังค่ะ
    (ป๊าคงกอดไบท์แล้วบอกว่า...ไม่เป็นไรน่า...ทำดีแล้วลูก)
    December 21

    อยู่คนเดียว

    การอยู่คนเดียวมันเหงานะ
    ใครๆก็รู้
     
    โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สำหรับคนที่มีเพื่อนน้อย เมื่อเวลาที่เพื่อนที่มีอยู่น้อยนิดนั้น เหินห่างไป
    ก็จะยิ่งรู้สึกไม่มีใคร...
     
    คนที่มีเพื่อนเยอะๆ มักไม่ค่อยรู้สึกเหงาเวลาที่เพื่อนสักคนห่างตัวไป
    เพราะยังไงก็จะต้องมีเพื่อนอีกซักคนที่ยังอยู่ใกล้ตัวอยู่ดี
     
    คุณอาจจะเคย...หรือไม่เคยเกิดความรู้สึกเหงา เพราะเพื่อนๆไม่สนใจ
    สำหรับฉัน...ฉันรู้ดี ในฐานะที่เคยเป็นทั้งคนถูกทิ้ง และคนที่ทิ้งเพื่อน
     
    หลายครั้งที่ฉันถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว เพราะเพื่อนของฉันนั้นก็มีเพื่อนคนอื่นๆอีกมาก
    ถึงแม้เขาจะไม่มีฉัน
    เขาก็จะมีเพื่อนคนอื่นๆ ที่คอยอยู่เคียงข้างเขาเสมอ
    ในขณะที่ฉันถูกทิ้ง...เขาก็จะไม่รู้สึกว่ามีใครบางคนที่เฝ้ารอคอยเขาอยู่เสมอ
     
    แต่ในบางครั้ง ฉันก็สนุกสนานไปกับการมีเพื่อน จนอาจละเลยเพื่อนอีกบางคน
    ปล่อยให้เขาอยู่เดียวดาย และอ้างว้างอย่างที่เวลาฉันถูกทิ้ง
     
    ฉันพยายามหาข้อดีของการอยู่คนเดียว ซึ่งจริงๆแล้วมันก็มีข้อดีเยอะอยู่เหมือนกัน
     
    อย่างแรกก็คือ มันทำให้เราได้คิด ในสิ่งที่เราทำลงไป
    คิดถึงเรื่องดี และเรื่องไม่ดีที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา
    (แต่ในขณะเดียวกัน ความคิดนี้ก็เป็นดาบสองคม
    ที่คอยทำร้ายคนเราเวลาอยู่คนเดียว)
     
    อย่างที่สองคือ เราจะมีเวลาทำสิ่งที่อยากทำ
    ซึ่งอาจเป็นเรื่องที่เพื่อนเราไม่อยากทำ
    เช่นคุณชอบเดินดูของแต่ไม่ชอบซื้อ
    ดังนั้นคุณจะใช้เวลาเป็นวันๆ เดินไปมาอยู่ในห้าง
    แต่ไม่ซื้อ และนั่นคือความสุขที่สุดของคุณ
    ในขณะที่เพื่อนของคุณอาจจะไม่ชอบเดินเล่นอย่างคุณ
    เขาจะซื้อๆ แล้วก็เผ่นกลับบ้านทันที
     
    ฉันว่าข้ามไปที่ข้อเสียเลยดีกว่า
    เพราะฉันว่ามันเป็นข้อเสียที่ออกจะร้ายแรง
    และสะเทือนใจฉันมากที่สุด
     
    การอยู่คนเดียว
    นอกจากจะทำให้คุณคิดมาก (จนอาจทำร้ายตัวเองแล้ว)
    จะไม่มีใครรู้ว่าคุณทำอะไร ถ้าคุณไม่บอกใคร แล้วอยู่คนเดียว
    คุณอาจจะคิดว่ามันไม่ร้ายแรง แต่ถ้า...
     
    วันนึงคุณไปซื้อของคนเดียว
    แล้วเกิดเจอโจร กระชากกระเป๋า ตีหัวคุณสลบ ลากคุณเข้าพงหญ้า แล้วทิ้งเอาไว้อย่างนั้น
    ใครจะรู้ว่าคุณถูกทำร้าย...
     
    เพราะคุณอยู่คนเดียว ไม่เคยบอกใครว่าคุณจะไปไหนหรือทำอะไร
     
    แล้วถ้าเกิดวันนึง คุณนอนอยู่ที่คอนโด ...คนเดียว...
    แล้วเกิดคุณนอนหลับไป แล้วไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย
    ใครจะมาช่วยคุณทัน
    ใครจะรู้บ้างว่าคุณจะยังมีชีวิตอยู่ หรือ...ไม่
     
    การอยู่คนเดียวมันโดดเดี่ยวใช่มั๊ย
    คุณอาจรู้สึกเหงามากๆเวลาต้องอยู่คนเดียว
    แต่รู้ไว้เถอะ ยังไงซะมันคงไม่เหงาได้เท่ากับ
    การมีลมหายใจเฮีอกสุดท้ายคนเดียวแน่ๆ
     
    มันคงยังไม่สายไปหรอก ที่จะรักษามิตรภาพดีๆ
    ของคำว่าเพื่อน ไว้ให้ยาวนานที่สุด
    ดูแลคนรอบข้างของคุณให้ดี
    คุณคงไม่อยากตายอย่างโดดเดี่ยวใช่มั๊ยล่ะ
    December 17

    วันนี้ปวดตาจัง

    ปวดตา ปวดตา ปวดตา
     
    สงสัยสายตาจะสั้นขึ้น...
    ตายแล้ว...แย่ล่ะ...ถ้าสั้นขึ้นจะเอาตังค์ที่ไหนไปตัดแว่นใหม่ฟะ...
    เฮ้อ...
     
    สงสัยช่วงนี้ดูทีวี กะอยู่หน้าคอมมากไปหน่อย
     
     
     
    อ่อแล้วก็...
    ทีสิด..กาลังจาแย่..ช่วยด้วย......
    December 03

    tri-arts

    แย่งแนนอัพสเปสคับ แนนบอกว่าจะอัพเรื่องสามประสาน แต่เราก็...เหอะๆ...อยากแย่งอัพอ่าค่า...


    ประเด็นก็คือ...

    วันนี้ได้เจอแนนด้วยเว้ยยยยยย

    โครตฟลุ๊ก

    (โตดค๊าบที่ใช้คำไม่สุภาพ...แต่เพื่อบอกว่าโห..มันฟลุ๊กจริงจริ๊ง..)

    แค่นั้นล่ะจ้า

     

    เรื่องสามประสานก็ไม่มาก...

    วันนี้แล้ว...คงสนุกกันน๊า...

    เค้าต้องกลับบ้าน...ไม่ได้อยู่ด้วย เสียดายที่สุดเลย

    ต้องกลับไปจัดการเรื่องรูปติดกำแพงวัด..(เหอะๆ)

    ที่หาตั้งนาน...ไม่เจอ

    แต่บทจะหาเจอก็เหมือนมีอะไรบอกว่ามันจะอยู่ตรงนั้นนะ...อะไรทำนองนั้นเลย

     

    หนุกไม่หนุกเด๋วก็รู้นะงานสามประสานเนียะ

    ไอ่นู๋โฟร์ทก็ไปด้วยล่ะ...กลับมาแล้วมาเมาท์ให้ฟังมั่งนะไอ่น้องสาว

     

    ...

    ...

    พี่คิดว่าการทำโครงการเพื่อความสัมพันธ์ มันก็ควรจะเกิดขึ้นด้วยทัศนคติที่ดี และความต้องการที่จะได้พบกับใครอื่นๆที่ต่างสังคมกับเราด้วยความสมัครใจ และเต็มใจ จริงมั๊ย

    ...

    ...

    ... น้องโอ..เพลงเพราะนะ ...

     นอกจากสิ่งที่บอกในเพลงแล้ว...เพลงนี้ทำให้พี่รู้อย่างนึงว่า...

    รอบตัวเรามีคนที่มีความสามารถอยู่มากมายจริงๆ...

     

    (^_^)
       vv
     _/ \_

     

     

    November 30

    ขอบคุณน้องๆ

    มากๆเลยนะคับ
     
    ดีใจจังที่ยังมีคนคิดถึงเรา...(เอ...หรือว่าคิดถึงคนอื่นแล้วบังเอิญเป็นเพื่อนเรา)
    ของคุณหลายๆ ที่ thanks พี่นะจ๊ะน้องๆ
    ขอบอกว่า
    ขนมอาหย่อยมาก
    คุ๊กกี้...บ้านหนุ่มโสด (และไม่โสด) อร่อยมาก ของพี่ก็อร่อย ของที่พี่แย่งไอ่แพรกินก็อร่อย (เหลือของไอ่แนน ถ้าพี่หิวทนไม่ไหวก็คงเสร็จพี่อีกล่ะจ่ะ...ล้อเล่นอ่า...เห็นเค้าเป็นคนยังไง)
    ชอกโกแลต...ของน้องติม สามอันที่ให้มา หมดเกลี้ยงเยย
    ไมล์ดี้...ของใครหว่ามาพร้อมกันกับคุ๊กกี้อ่ะ ขอเก็บไว้กินยามอดอยาก
    ตุ๊กตาวูดุของน้องหนูดลก่าน้องหนูเปิ้ล พี่เอาติดกาเป๋าไว้กันขโมยขโจรกันหาย และอื่นๆแล้วนะจ๊ะ ขอบคุณมาก
    มีเข็มกลัดของหนูป้อ...หนูพยายามมากมายอ่ะ ทำเองเลย
    แล้วก็อีกคนนึง ที่ต้องขอขอบคุณไว้ ณ ที่นี้ด้วยคือ น้องรหัสไอ่แพร น้องโบ หนู่ให้โอรีโอ้ไอ่แพร พี่ก็พลอยได้ส่วนกุศลไปด้วยนะจ๊ะ อาหย่อยอ่าค่ะ
     
    ขอบคุณน้องๆทุกคนทั้งที่พูดถึงและไม่ได้พูดถึง ที่ฝากของมาให้พี่ และไอ่แพรทุกคนเลยนะจ๊ะ พี่ดีใจน้ำตาไหลเลย
     
    ขอบคุณมากมากค่า...

    ใจ สมอง กับสองมือ

    ลืมบอกไปว่าดูแฮรรี่มาแล้วล่ะ
     
    หนุกมากมาย
     
    เรื่องก็รู้อยู่แล้วน่ะนะ แต่ที่ว่าสนุกน่ะ มันสนุกที่ได้ดูฉากอลังการตื่นตาที่สุดเลย (..รู้สึกว่าดีจังที่ได้ดู)
     
    อืม...หลายคนบอกว่า
    หนังมันไม่เหมือนในหนังสือ...ไม่สนุก
    แต่เราว่า...หนังก็คือหนัง...จะให้ทำให้เหมือนหนังสือ...ก็ไม่ได้หรอก(ก็ไปอ่านหนังสือเด่ะ..55)
     
    แล้วก็อีกเรื่องนึงที่จะเล่า
    ตอนนีถึงช่วงสุดท้ายในชีวิตมหาวิทยาลัยแล้ว
    เราก็ต้องยุ่งๆเรื่องทำทีสิด แต่แค่คิดก็ยังวุ่นวายใจ นอนไม่หลับตั้งหลายวันแล้วเนี่ยะ ไม่รู้ว่าสิ่งที่คิดจะออกมาเป็นรูปเป็นร่างได้ยังไง แล้วก็เสียงคัดค้านในหลายเรื่อง จากหลายฝ่าย ก็ทำให้เราสับสน แล้วก็ตันมากๆ คิดอะไรไม่ออกเลย
     
    ดูเหมือนว่าตอนนี้จะเป็นช่วงที่เราต้องการทั้งกำลังใจ กำลังกาย กำลังสมอง แล้วก็กำลังทรัพย์ อย่างมากมากเลย ซึ่งปัญหาก็คือทุกอย่างที่เราต้องการนั้นมันก็หาได้ยากเสียเหลือเกิน
     
    มีนักเขียนคนนึงบอกว่า...
    ชีวิตมหา.ลัย ชีวิตนักศึกษา เป็นช่วงเวลาที่พวกเราจะเห็นโลกใบเล็กนิดเดียว ทำอะไรก็ดูง่าย มีเสรีภาพ และตอบสนองความต้องการ ความอยากรู้อยากเห็นอยากทำของวัยนี้ได้อย่างดีเยี่ยม
     
    .......เราก็เห็นเป็นจริงตามนั้นล่ะ เพราะชีวิตมหา.ลัยที่เราได้พบได้กระโดดเข้าไปตีคลี คลุกวงในด้วยแล้วเนี่ยะ ก็ออกจะมีความสุขและทำทุกอย่างได้ตามต้องการ จะคิดเมกะโปรเจกต์ขนาดไหนก็เป็นจริงได้ดังปาฏิหาร แต่มาถึงอีกช่วงเวลานึง ที่ชีวิตได้หลุดออกมาจากความสุขเหล่านั้นแล้ว เราก็จะได้รู้ว่าชีวิตในสังคมที่คนโตๆเข้าอยู่กันนั้น มันมีอะไรมากกว่านั้นอีกมาก จะคิดจะทำอะไรก็ไม่ได้ง่ายเหมือนตอนอยู่มหาลัย
     
    ........จงใช้ชีวิตที่มีอยู่ตอนนี้ให้คุ้มค่าเถอะนะน้องๆ พี่ก็จะจบซะแล้ว ยังคิดเลยว่ายังไม่ได้ทำอะไรที่อยากทำตั้งหลายอย่างแหนะ
     
    ........ฉันอยากให้มันง่ายกว่านี้จริงๆ

    วันเนื้อย่าง

    วันนี้วันเกิดป่าป๊า...Happy Birthday ค่ะป๊า
    ปกติวันนี้เราสามคนพ่อลูก..จะไปทานเนื้อย่างกันล่ะ
    แต่วันนี้คงไม่ได้ไปซะแล้ว......
     
    ป่าป๊า...สุขสันต์วันเกิดครบห้าสิบขวบคับ
    November 17

    เรื่องกลุ้มที่...เฮ้อ...กลุ้ม

    วันนี้ แฮร์รี่ พอตเตอร์ เข้าแล้ว
    ...
    ...
    แต่ไม่ได้ดู
    ...
    ...
    เนื่องจาก
    ...เรามีนัดซ้อมดนตรีกับน้อง
    ...แพรมีส่งวิจัยวันศุกร์
    ...แนนเลิกเรียน ทุ่มนึง
    เอวังดังประการฉะนี้
    นัดดูหนังของพวกเราเป็นอันล้มเลิกไป
     
    เราอยากดูแล้วอ่ะ อยากดูมากๆ ไม่อยากรอจนถึงวันพุทธหน้า
     
    ...
    ...
     
    อีกเรื่องนึงคือ
    เกรดเราออกหมดแล้ว
    แล้วมันก็ไม่ดีมากๆ
    จากที่ว่าจะได้เกียรตินิยมอันดับสอง
    ก็ไม่ได้แล้ว
    แล้วมันก็เศร้ามากจริงๆ โทษใครไม่ได้ แล้วก็ไม่ได้อยากจะโทษใคร
    เราทำตัวเองทั้งนั้น
     
    อาจารย์คะ ไบท์ขอโทษ ไบท์มันไม่ดีเอง อาจารย์ว่าไบท์ ไบท์ก็ยอมรับทุกอย่างล่ะค่ะ
    ไม่เถียงซักคำเลย แล้วก็รู้สึกว่าทุกคำที่อาจารย์พูด อาจารย์ว่าไบท์ มันตอกย้ำเหลือเกิน
    ในใจไบท์นี่ล่ะ ตอกย้ำให้รู้ว่าเรามันขี้เกียจขนาดไหน
    หนูพยายามแล้ว อาจารย์เชื่อรึเปล่าคะ (คงเชื่อยากหน่อยล่ะ เพราะมันแสดงออกมาน้อยมาก)
     
    ตอนแรกเราตั้งใจจะเอาเกียรตินิยมมาอวดป่าป๊าให้ได้
    แต่ตอนนี้ความหวังมันช่างไกล ริบหรี่เหลือเกิน
    ปีนี้ถ้าเราทำให้ได้เอทุกวิชาไม่ได้
    ก็อย่าหวังเลย
    ...
     
    ป่าป๊า...ไบท์ขอโทษนะคะ ขอโทษจริงๆ
    November 12

    เรื่องโดย พี่ตาล (ขอบคุณค๊าบบบเขียนได้รู้สึกดีจริงๆ)

    September 20
    เรื่องเล่างานลุงวัติ..ขำๆไม่เศร้าแว้ววว
    ลุงวัติเสียวันที่  14 กันยายน 2548 ประมาณ 2 ทุ่ม หมอแทง : หัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน ที่โรงแรมคริสตัล ยโสธร
     
    - ใต้โทร.มาบอกเพราะน้าแหม่มโทร.มาบอกอีกที แปลกที่เสียวันเดียวกะยายน้องพิณเลย
     
    - รดน้ำศพวันพฤหัสที่ 15 กันยายน 2548 ไม่ได้ไป เพราะต้องทำงานถึงวันศุกร์แล้วลาวันเสาร์ น่าจะเผาวันอาทิตย์
     
    - วันศุกร์ที่ 16 กันยายน 2548 ขับรถออกจากกทม. ประมาณ 5 โมงเย็น ถึงบ้านเกือบ 1 ทุ่ม ไปกับน้องใต้
     
    - ข่าวว่าชาวบ้านซื้อหวยกันใหญ่ อายุ วันเกิด เดือนเกิด ปีเกิด วันเสีย หุย...สารพัด เลขเดียวที่ไม่มีใครซื้อ ทะเบียนรถ 610 ออกตรงๆ ล่าง 10 ยายบอกว่าพึ่งไปเอารถมาจากวิริยะ วันนี้แหละ เลยไม่มีใครเห้นว่ามีทะเบียนรถอีกอย่างนึงที่ต้องซื้อ เพราะว่าลุงวัติไม่ชอบคนเล่นหวยไงล่ะ อิ...อิ...โดนกินกันเป็นแถบ
     
    - นั่งคุยกันหลายคน เอามือถือลุงวัติมาดู อ่านข้อความที่ยัยผู้หญิงคนนั้นส่งมาให้ มันแย่มากๆ เลยบอกไบท์ว่าพี่ลบออกนะ ก้อนั่งอ่านออกเสียงไป ลบไป ลบไปซัก 6-7 ข้อความ มือถือสั่นมีคนโทร.เข้า ตกกะใจ โยนมือถือทิ้งเลย น้ากบขำใหญ่ แกน่ะแหละโทร.เอง มีเตี๊ยมกะน้าแหม่มไว้เสร็จสรรพ คงกัวน้าแหม่มตกใจเลยบอกกันไว้ก่อนไง
     
    - เช้าวันเสาร์ต้องขับรถไปซื้อของชำร่วยวันเผาตามไอเดียบรรเจิดของน้องไบท์ ที่สำเพ็ง เออดีขับรถกลับเข้ากทม.อีกที สนุกจัง ได้ของตั้งแต่แผนเอ...ก้อดีจะได้รีบกลับกัน กลับมาเป็นตากล้องต่อไป ไปกะไบท์ กะโฟร์ท ขากลับมีเพื่อนโฟร์ทพ่วงมาอีก 2 คน
     
    - วันอาทิตย์ ยังเผาไม่ได้นะ เพราะเป็นวันพระต้องเผาวันจันทร์แทน ลางานอีก 1 วัน วันนี้มานั่งกินข้าวเที่ยงรวบเช้า เพราะที่วัดไม่มีพระมารับเพล เลยไม่ต้องถวาย กินกันเอง ก้อนั่งกินกันตามประสาครอบครัว มีป้าอร ป้าเอียดด้วย มันมีคนทักว่าหาข้าวเช้าให้ลุงวัติยัง คุณนายแม่เลยตอบซะเสียงแจ๋นว่า โอ๊ย...มันตื่นสายค่อยหาให้ทีเดียวตอนเที่ยงไปเล้ยยย...โครมมมม...ฝาชีที่ครอบกับข้าวบนโต๊ะข้างๆ ปลิวหล่นต่อหน้าต่อตาประชาชี เลยบอกว่าเออ...รีบๆ เลยเห็นมั๊ยล่ะน่ะ หิวจิงๆ ด้วย ช่วงนี้เค้าเรียกว่าช่วง "ระแวง" เห็นไร ได้ยินไร เป็นระแวงไปหมด 55+
     
    - น้านามั่ง...ไปเข้าห้องน้ำวัด แล้วทีนี้เปิดประตูไม่ออกบอกลุงวัติช่วยที อ๊ะเปิดออกเฉยเลย อันนี้ก้อแล้วแต่ความเชื่อ
     
    - คืนนี้น้านาจะมานอนที่วัด น้าชายก้อด้วย ทีแรกน้ากบกลับไปอาบน้ำจะมานอนวัดเหมือนกัน พอน้ากบอาบน้ำเสร็จ บอกว่า วันสุดท้าย 4 พี่น้องควรไปนอนคุยกันเองจะดีกว่านะ แป่ว....กัวก้อว่ามาเหอะน่าน้ากบ...สรุปคืนนี้ 4 พี่น้องเค้าไปนอนด้วยกันเป็นครั้งสุดท้าย ส่วนคุณมะลิวัลย์ นอนบ้านแน่ๆ อ่ะ อ้างว่าต้องดูแลเด็กๆ แหะๆ
     
    - วันนี้ต้องเผาแล้ว ไบท์แต่งกลอน "ลมจ๋า" ซึ้งมั่กๆ มิเสียแรงเป็นสาวอักษรเนอะ แต่พลาดที่กล่าวเองไม่ได้ ต้องให้เจ้าโฟร์ทจัดการต่อ พี่เข้าใจ น้องเอ๋ย...พี่เข้าใจ
     
    - ก่อนเผาฝนตก ป้าอรว่าเฮ้ย....ฝนตกยังงี้ไม่มีใครมาเผาเอ็งนาเว้ยไอ้นิวัติ...พอเคลื่อนร่างขึ้นเมรุ ฝนหยุดแฮะ จนเผาเสร็จแขกกลับบ้านหมด ตกลงมาอีกโครมเบ้อเริ่ม ตุ่มคุณหนูขึ้นอีกแว้ว...จ้า...
     
    - พระสวดเย็นอีก 1 จบ ต้องกลับบ้านไปอาบน้ำก่อน เอ้า...ถอยรถชนต้นไม้โครมใหญ่....น้าแหม่ม-น้าชายลงมาดู เออไม่เป็นไรแฮะ แปลกดี
     
    - ก่อนกลับไปลาลุงอีกรอบ แล้วค่อยกลับมาทำบุญร้อยวันอีกที คุ้มครองพวกหนูให้ปลอดภัยด้วยนะจ๊ะ
     
    - ฝนตกหนักตลอดทางเลยแฮะ....แต่ทุกอย่างราบรื่นดี ปลอดภัย
     
    ขอให้ลุงไปสู่สุคติค่ะ...

    แม่เจ้า...17 นี่แล้ว 17 นี้แล้ว

    ไปดูแฮรรีกันเห๊อ
     
    55 ตอนนี้ใจจดใจจ่ออยู่แต่กะวันที่ 17 เนี่ยะ ซี้อโวเช่อมา 3 ใบ หกที่นั่ง ให้ไอ่นู๋โฟร์ทไปแล้ว 2 ที่ เหลือ 4 ที่ แต่ไอ่ตูนดันไม่ไปด้วยกันซะนี่ แหม...ก็เลยมีแต่พระสหายเก่า ไบท์ แพร แนน ... ว๊า... เหลือ 1 ที่น๊า... ใครอยากไปด้วยยกมือขึ้นนะจ๊ะ
     
    อยากดูแย้วน๊า....
     
    อยากดูใครมากที่สุดรู้เป่า
    เค้าอยากดูเฮอร์ไมโอนี่ น่ารักขึ้นเยอะเลยอ่า
    แล้วก็ที่อยากดูที่สุดคือ ฉากอลังการตอนการประลองทั้งหลายแหล่ เพราะตอนอ่านเราก็จินตนาการไปอย่างนึง อยากรู้ว่า หนังทีสร้างออกมาจะผิดกับที่เราจินตนาการไปมากน้อยขนาดไหน (ที่รู้ตอนนี้แน่ๆคือ อาจาร์ยสอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดของภาคนี้ไม่เหมือนที่คิดไว้เลยจ้า แล้วก็ยัยเจ๊นักข่าวนั่นก็ดูหน้าตาจุ้นจ้านมากมายอ่ะ แต่น้อยกว่าที่คิดไว้นิดนึง 55)
     
    เวลาเอ๋ย จงผ่านไปอย่างรวดเร็ว ให้ข้าเรียนจบไวๆด้วยเต๊อะ (เกี่ยวกันมั๊ยฟะ)

    มันจะเป็นอะไรนักหนานะเว้ยเฮ้ย

    โหย

    เวบนี่ก็ไม่เรียบร้อยซะทีสิน่า

    ทำไงดีน๊า

     

    ป๊าอะ..ไม่ยอมจดยอมเขียนอะไรบอกไว้เลยนะ

    หึ

    งอนแล้ว

    ไม่ยอมมาเข้าฝันด้วย

    แล้วงี้จะรู้ได้ไงเนี่ยะว่าควรทำยังไง

    เฮ้ออออออ

    October 05

    รักป่าป๊าที่สุด

    14 ก.ย.48
    หนูจะไม่มีวันลืม "ลมจ๋า" ชั่วชีวิต
    หนูรักป่าป๊ามากที่สุดในโลก
    ไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊าไบท์รักป่าป๊า
     
    กลับมาหาไบท์บ้างนะป่าป๊า
    ชาติหน้ามีจริงไบท์ขอเกิดเป็นลูกป่าป๊าอีก
    ไบท์รักป่าป๊า
    August 22

    tip of the day (photoshop resize by using action)

    การนำภาพไปใช้ในอินเตอร์เนต
     
    เมื่อวานเราไปออกภาคสนามที่ชุมชนกะเหรี่ยง จังหวัดอุทัยธานี ถ่ายรูปวิวทิวทัศน์มาเพียบเลย แต่จะเก็บไว้คนเดียวก็กะไรอยู่
    เลยกะว่าจะเอาใส่ลงไปในเวบบอร์ดให้เพื่อนๆ และน้องๆได้ดูด้วย รูปที่เราถ่ายมานั้น ไฟล์ออกจะใหญ่ไปหน่อยสำหรับใส่ลงเวบบอร์ด เราคงต้องปรับให้รูปเล็กลงก่อนล่ะนะ
     
    เราเลือกใช้โปรแกรม Photoshop ในการปรับขนาดรูปภาพ (คนอื่นอาจใช้ acd see ก็ได้นะ แต่เราถนัดโปรแกรมนี้มากกว่า)
    เพราะว่า เราไม่จำเป็นต้องทำให้รูปเล็กลงทีละรูป แต่เราสามารถทำให้รูปเล็กครั้งเดียว แต่ว่าทุกรูปเล็กได้หมดเลยง่ายๆ
    โดยการใช้คำสั่ง action แหม..เสียดายที่เรา ยังไม่ได้ทำตัวอย่างให้ดู แต่จะลองอธิบายดูนะ
    ก่อนอื่น เราก็เปิดรูปภาพที่เราจะนำมาทำให้ขนาดเล็กลง จะเปิดมาทีละหลายรูปก็ได้
    หลังจากนั้น ก็ต้องให้วินโดวส์ของ action มันขึ้นมาก่อนจะได้ทำงานง่ายขึ้น โดยไปที่
    windos>actions หรือกด alt+f9
    แล้วทีนี้ เราจะเรื่มปฏิบัติการณ์ล่ะนะ
    พอวินโดวส์ของ actions ขึ้นมาแล้ว ให้เรากดที่รูปกระดาษพับที่อยู่ข้างๆถังขยะนะ (เป็นรูปที่สองนับจากด้านขวา)
    มันจะเป็นการ new actions เหมือนเตรียมจะอัดวีดีโอน่ะ แล้วจากนั้นก็กดรูปวงกลม ที่เหมือนเครื่องหมายอัดวีดีโอนะ
    มันจะเริ่มทำการบันทึกเอาไว้ว่า เราได้กดปุ่มอะไร ตั้งค่าอะไรบ้างหลังจากนี้
    จากนั้น เราก็เรื่มทำให้รูปเล็กลง โดย กดไปที่ image>image size...
    จากนั้นมันจะขึ้นหน้าต่างมาให้เรากรอกค่าลงไป โดยเราจะเปลี่ยนขนาดของรูปได้ที่นี่ล่ะ ว่าเราอยากให้มันกว้างยาว กี่นิ้ว กี่เซนต์ (เลือกหน่วยได้) ถ้าจะทำให้รูปเล็กลงก็ต้องกรอกค่าให้น้อยกว่าที่มันขึ้นมาตอนแรก ถ้าอยากให้มันใหญ่ขึ้นก็ให้เลขมันมากขึ้น(แต่รูปจะแตกหน่อยนะ) จากนั้น เราก็กดโอเคได้
     
    อาฮะ...เราจะเห็นว่ารูปเราเล็กลงแล้วล่ะนะ ที่นี้เรากลับไปที่ actions ต้องกดให้มันหยุดอัดด้วย โดยการกดปุ่ม สี่เหลี่ยม ที่เหมือนปุ่มสต๊อปน่ะ...เป็นอันเสร็จไปขึ้นนึง
     
    จากนั้นเราก็ไปที่รูปต่อไป แต่แทนที่เราจะต้องทำเหมือนขึ้นตอนแรก เราก็ใช้ไอ่ที่เราอัดไว้ตอนแรกมาฉายซ้ำอีกทีนึง โดยการกดปุ่มสามเหลี่ยม ที่มันเหมือนปุ่ม play ในเครื่องเล่นเทปนั่นล่ะ มันก็จะทำให้เราเสร็จเลย
     
    เป็นไง ได้มั๊ย...
     
    ทีนี้ เราก็จะให้มันเล็กลงกี่รูปก็ได้ด้วยปุ่มเดียวแล้วล่ะ
     
     
    อ่อ อีกอย่าง เราควรจะเซฟรูปเป็นไฟล์ .jpeg ที่ขนาดไม่ใหญ่มากนัก (เลื่อนแถบที่มันเลื่อนได้มาซักเลขห้า กลางๆน่ะ) แล้วก็ตั้งชื่อรูปเป็นภาษาอังกฤษ ที่ไม่มีเว้นวรรค ไม่มีตัวอักษรตัวใหญ่ เพราะถ้าเกิดว่า ถ้าวันนึงเราจะเอารูปไปทำเวบของตัวเองจะสะดวกในการใช้อ้างอิงในเวบได้ดีเลยล่ะ